Bart van Nol

Amsterdam yakınlarında küçük bir köyde, harika diye tanımladığı ve tesadüfe bakın ki hiç de girişimci olmayan bir anne babayla büyüdü. Dedeleri girişimciydi: biri sevdiği için, diğeri ailenin paraya ihtiyacı olduğu ve dönemin iş piyasası berbat olduğu için.

Gençliğinde maceracı, hırslı ve kendini kanıtlamaya fazlasıyla istekliydi. Pek çok şeyde başarılı oldu; ama bunların çoğunun niyetten değil hayatta kalma içgüdüsünden geldiğini açıkça söylüyor. Gerçekten istediği şeyden hareket etmeye başlaması otuzlu yaşlarını buldu.

“Girişimci olmayı hiç planlamadım. Öylece oldu.”

Neye dönüştüğünü pek de yaltaklanmadan anlatıyor: savaşçı girişimci tipi. Çok çalışan, her yerde fırsat gören ve aynı hataların pek çoğunu defalarca yapan biri. Ona sonunda yapı kazandıran şey Scaling Up oldu: çerçeveler, koçlar ve akranlar. İlk şirketleri, başarısız olup öğrenmesine ve gelişmesine yetecek zamanı satın alacak kadar iyi gitti; liderlikte gelişmesi ise on yılını aldı.

Bütün bunların altındaki hırs karmaşık değil ve her seferinde aynı şekilde ifade ediyor.

“Güzel insanlarla, güzel yerlerde, güzel işler yapmak.”

Eğlenceyi tam anlamıyla kastediyor. İş keyifli olmalı; kurucunun misyonu ve tutkusu bunu tüketmek yerine beslemeli. Ona göre büyüme ve keyif karşıt güçler değildir ve birini diğeri için feda etmeyi gerektiren bir şirket yanlış kurulmuştur.

İşin dışında sanat ve müzik festivallerinde bulunuyor.

Bugün koçluğunu yaptığı sorunların her birini yaşadı. Pazar stratejisi seçmek, odağı korumak, iyi insanları çekmek ve sonra onları yönetmeyi öğrenmek. Fazla hevesli, fazla fırsatçı, fazla hayatta kalma modundaydı.

Sonra Verne Harnish'in Scaling Up'ıyla karşılaştı ve okuyup geçmek yerine peşine düştü. Metodolojiyi hakkıyla öğrendi ve sertifikalı koç olarak eğitim aldı.

Diğer tarafta bulduğu şey, şirketin üzerine kurulduğu kavrayıştı: sorunlar aynı. Kurucu kurucu ardına, pazar pazar ardına, aynı darboğazlar aynı sırayla geliyor ve her biri, bunu yalnız yaşadığını sanan biri tarafından sıfırdan çözülüyordu. Kimsenin, diye düşündü, her şeyi yeniden icat etmesi gerekmemeli.

ScaleUp Company bunun içindi. Ortaklarıyla birlikte tek bir yerel pazarda, Hollanda'da başladı. Sonra bunu küresel ölçeğe taşımak ve etkisini genişletmek istedi; ScaleUp Company International buradan doğdu.

Altında baştan beri taşıdığı bir inanç var: girişimcilik iyilik için bir güç olabilir ve bunu yaparken keyifli de olabilir.

Sonrasında olanların ölçeği kendi cevabı zaten. Son on yılda 250'den fazla scale-up ile çalıştı. Bizzat koçluk yaptığı kurucuların sekizi şirketlerini on katına çıkardı, on biri dörtten fazla ülkeye açıldı ve on dördü tam ya da kısmi çıkış yaptı.

Eğitim aşama aşama geldi ve bunu buradaki herkesin sunduğu en derli toplu formülasyonla anlatıyor. İlk şirketlerinde seçmeyi öğrenmesi gerekti. Otuzlu yaşlarında liderlik etmeyi. Kırklı yaşlarında ise yönetilmeyi ve koçluk yapmayı.

Hepsinden taşıdığı şey kısa: düşün, yardım ve geri bildirim iste, hızlı gitmek için yavaş git ve daha iyi seç.

Bir kurucunun aklından ne geçtiğini ve nasıl bir duruma girdiğini bilmek isteyerek başlar. Ufukları, hayalleri, darboğaz, kaygı, gurur. Kurucuların şirketlerinin zaman çizgisi ve kendi gelişimleri hakkında anlattığı tuhaf hikâyelere ayrı bir düşkünlüğü var. Önce bağ; çünkü bağ olmadan onlara gerçekte neyin iyi geleceğini anlayamaz. One Page Strategy Plan bundan sonra gelir.

Bir karara sıkışmış kurucuyla, o kararın neresinde olduğunu çıkarır: gerçekte ne istediğini, gerçekten neyden korktuğunu ve onu geri tutanın ne olduğunu. Sonra netlik üretmeye yardım eder; yalnızca akılcı olanı değil. Duygusal netlik daha önemlidir. Kararların çok azının gerçekten geri dönülemez olduğuna dikkat çeker; on yılda bir elin parmakları kadar.

Bir oturum duygusallaştığında verdiği tepki alışılmadıktır.

“Bu durumların çoğunda hiçbir şey yapmam.”

Duygunun orada olmasına izin verir ve ikisinin de altında ne olduğunu anlamasına yardım eder. Ona göre duygular harika öğretmenlerdir. Teselli sonra gelebilir.

Üstüne gittiği şey kararlar ve kurucunun bağlandığı şeyleri kesmek; ta ki odak yalnızca kurucunun değil, tüm liderlik ekibinin hissettiği bir şey olana kadar.

“Çoktan vermiş olmanız gereken ve artık hazır olduğunuz karar hangisi?”

Hırslı, öğrenmeye ve uyum sağlamaya istekli ve yaptığı işi seven insanlarla.

“Ego tutkudan ve hırstan büyükse, ben sizin koçunuz değilim!”